เขียงไม้ vs เขียงพลาสติก” ศึกแห่งสุขอนามัยในห้องครัว

เขียงไม้: ด้ามดาบซ่อนคมที่มีระบบ “ทำลายฆ่าเชื้อตัวเอง”

ผลการวิจัยจากมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน (University of Wisconsin-Madison) นำโดย Dr. Dean Cliver ได้ทำการทดลองหยดเชื้อแบคทีเรียตัวร้ายอย่าง Salmonella (ตัวการที่ทำให้ท้องร่วงและอาหารเป็นพิษ) ลงบนเขียงไม้และเขียงพลาสติก แล้วทิ้งไว้ข้ามคืน ผลปรากฏว่า แบคทีเรียบนเขียงไม้เกือบทั้งหมดตายเรียบ!

• กลไกธรรมชาติ: เนื้อไม้มีคุณสมบัติที่เรียกว่า Porous (มีรูพรุน) และมีแรงดึงผิวตามธรรมชาติ (Capillary Action) เมื่อมีแบคทีเรียหล่นลงไปพร้อมความชื้น เนื้อไม้จะทำการ “ดูด” แบคทีเรียเหล่านั้นดิ่งลึกลงไปใต้พื้นผิว
• การกักขังและทำลาย: เมื่อแบคทีเรียถูกดูดลงไปลึกๆ พวกมันจะติดอยู่ในโครงสร้างไม้ที่ไม่มีอากาศและไม่มีอาหาร ประกอบกับในเนื้อไม้ธรรมชาติบางชนิด (เช่น ไม้เมเปิ้ล ไม้สัก ไม้ไผ่) มีสารตามธรรมชาติที่มีฤทธิ์ต้านจุลชีพ (Antimicrobial) แบคทีเรียจึงไม่สามารถแบ่งตัวได้และค่อยๆ แห้งตายไปเองในที่สุด

เขียงพลาสติก: พื้นผิวที่ดูเรียบเนียน แต่เต็มไปด้วย “หุบเขาแห่งความตาย”

ในทางกลับกัน เขียงพลาสติกที่เปิดซองมาใหม่ๆ อาจจะดูสะอาดและปลอดภัยที่สุด แต่ความน่ากลัวจะเกิดขึ้นทันทีหลังจากที่คุณ “ลงมีดครั้งแรก”

• กับดักรอยสับ: พลาสติกเป็นวัสดุที่คืนตัวไม่ได้เหมือนไม้ เมื่อโดนมีดสับหรือหั่น มันจะเกิด “รอยบากลึกขนาดเล็ก” (Micro-grooves) * ป้อมปราการของเชื้อโรค: รอยมีดบนพลาสติกเหล่านี้จะกลายเป็นที่ซ่อนตัวชั้นยอดของแบคทีเรียและเศษอาหาร สิ่งที่ร้ายแรงคือ ต่อให้คุณจะล้างด้วยน้ำยาล้างจานหรือขัดด้วยฟองน้ำอย่างรุนแรง ขนของฟองน้ำก็ไม่สามารถมุดลงไปทำความสะอาดในซอกรอยแยกพลาสติกที่แคบและลึกเหล่านั้นได้ แถมพลาสติกยังไม่มีกลไกฆ่าเชื้อแบบไม้ แบคทีเรียจึงฝังตัว แบ่งตัว และรอเวลาปนเปื้อนสู่อาหารมื้อถัดไปของคุณ